Regaib Kandili Hakkında Vaaz

| 28 Mart 2017 |
Regaib Kandili Hakkında Vaaz


Regaib Kandili Hakkında Vaaz. Regaib Kandili Vaazı. Regaib Kandili İle İlgili Vaazlar.

 

 

Regaib Kandili Hakkında Vaaz. Regaib Kandili Vaazı. Regaib Kandili İle İlgili Vaaz. Regaib Gecesi Vaazı.

وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ:

MEALİ :     “Rabbinizin bağışına ve takva sahipleri için hazırlanmış olup genişliği gökler ve yer kadar olan cennete koşun!”   (ÂLİ – İMRÂN SURESİ – 133. AYET)

Bu dersimizde Regaib kandili münasebetiyle bu gecenin öneminden, bu gece yapmamız gereken ibadet ve taatten, hayır ve hasenattan, özellikle sevgili Peygamberimiz Hz Muhammed (SAV)’in kısa hayatından, yaşayışından, bizlere örnek olacak davranışlarından bahsetmek istiyorum. İnşallah bu vesileyle Allah’ın ihsanına, af ve mağfiretine, lütuf ve inayetine nail oluruz. Bu geceyi ihya etmek suretiyle de Hz Peygamber (SAV)’in şefaatine nail oluruz.

Regaib; kelime anlamı itibarıyla rağbet olunan, rağbetle istenen şeyler, bol hediyeler anlamına gelir. Recep ayının ilk perşembesini Cumaya bağlayan gece, Regaib gecesi olarak bilinir.  Bu geceye Regaib adının verilmesinin sebebi, Allah’ın affının ve rahmetinin kulları üzerine bol bol yağacağı, günahların bağışlanacağı gece olmasından dolayıdır. Bu gecede Hz Peygamber (SAV), Allah’ın bazı hususî ihsanlarına mazhar olmuştur.

Mübarek gün ve gecelerin bizler için en önemli yönlerinden biri, kendimizi İslamî yönden ciddi bir muhasebeye tâbi tutmak, günahlarımızı ve sevaplarımızı göz önüne alarak hayatımıza yeniden çeki-düzen vermek imkânını bizlere bahşetmesidir. Böyle gecelerde Allah’ın günahları daha çok affedeceğini düşünerek tövbe-istiğfar etmeli, elden geldiğince Allah’a daha yakın olabilmenin yolları aranmalıdır. Böyle zamanlar fırsat bilinmeli ve Müslümanlarca birer sıçrama tahtası gibi değerlendirilerek daha ileriye, daha iyiye ve daha güzele yönelmeye gayret edilmelidir.

Allah, mekânlar içinde mukaddes mekânlar, insanlar içinde mukaddes insanlar, zamanlar içinde mukaddes mekânlar yaratmıştır. Zamanlar içinde yarattığı mukaddes zamanlardan birisi de Müslümanlarca ÜÇ AYLAR olarak bilinen Recep, Şaban ve Ramazan’dır.

Recep ayı gerek Hz Peygamber (SAV)’den önceki cahiliye devrinde, gerekse asr-ı saadette ve gerekse ondan sonraki asırlarda çok mukaddes sayılan bir aydır. Cahiliye devrinde bu ay girer girmez bütün oklar torbalara doldurulur, kılıçlar kınlarına sokulur ve böylece kanlı düşmanlıklar üzerine geçici de olsa bir barış örtüsü çekilirdi. Korkunç ve gürültülü çöller tatlı bir huzur ve sükûn baharı olurdu. Her taraf emniyet ve selamet sahası olurdu. Bir kimse babasının, oğlunun veya kardeşinin katili ile dahi karşılaşsa, başını kaldırıp yüzüne dahi bakmazdı. Bu mübarek ayda kimse hasmından intikam almayı aklına dahi getirmezdi.

İslam dini gelince Recep ayına olan hürmet ve tazim ilahi takdir ve hikmet gereğince Regaib ve Mi’rac gibi tecellilerle şereflendirilerek muhafaza edilmiş ve devam ettirilmiştir. On iki aydan biri olan Recep’in ilk Cuma gecesine ilahi ihsan ve atiyeler manalarına gelen Regaib adı verilmiştir.

Recep ayının 27. gecesindeki hafızları durduran Mi’rac’ı, Şaban’ın 15. gecesindeki Berat’ı, on iki ayın sultanı olan Ramazan’ı, bin aydan daha hayırlı olan Kadir gecesini ve nihayet bayramları ilk olarak müjdeleyen nurlu, mukaddes ve mübarek bir gecedir. Bütün bu geceler bin yıllık kızgın, yakıp kavuran hayat çölünde susuzluktan ölmek üzere olan insanların kana kana su içtikleri ilahi rahmet pınarıdır.

Asırlardan beri bütün Müslümanlar Regaib gecesinin ihya etmişler ve böylece Recep ayına kavuşmanın, üç aylar denilen feyizli bir hasat mevsimine erişmenin manevi hazzını bu geceden itibaren duymaya ve tatmaya başlamışlardır. Müslümanlar adeta kıştan yaza, ekim mevsiminden biçim mevsimine çıkmanın sevinci içine girmişlerdir. Mi’rac’a, Berat’a, Ramazan’a, Kadir’e ve bayramlara hakkıyla kavuşmak isteyenler, Allah yolunda haz ve nasiplerini Regaib gecesinden itibaren arttırmışlar, mübarek gün ve gecelerin verdiği uyanıklık ile imanlarında kuvvet, ahlaklarında fazilet kazanarak kemale ermişlerdir. Hz Peygamber (SAV), Recep ayını görünce, şöyle dua ederdi:

“Allah’ım! Recep ve Şaban’ı hakkımızda hayırlı kıl ve bizi Ramazan’a ulaştır.”

Hz Peygamber (SAV) bir hadislerinde şöyle buyuruyor:

“Recep, mağfiret ve faziletlerle dolu bir aydır. Bu ayda yapılan dualar kabul olunur.”

Bu ayın faziletine, Allah şöyle ifade buyurur:

إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِندَ اللّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتَابِ اللّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَات وَالأَرْضَ

مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ فَلاَ تَظْلِمُواْ فِيهِنَّ أَنفُسَكُمْ وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَآفَّةً

كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَآفَّةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِين:

 

“Allah’ın gökleri ve yeri yarattığı günkü yazısına göre ayların sayısı on ikidir. Bunlardan dördü haram aylarıdır. Bu, dosdoğru bir nizamdır. Öyleyse o aylar içinde kendinize yazık etmeyiniz.”  (TEVBE SURESİ – 36.AYET)

Recep kelimesi üç harftir. Bunlardan R harfi, Allah’ın geniş ve yaygın rahmetine; C harfi, kulun günahına (cürmüne); B harfi de, Allah’ın sayısız derecede iyiliklerine işarettir. Sanki Allah şöyle buyuruyor: “Ey kulum, ben senin günah ve kötülüklerini rahmet ve iyiliğim arasına aldım. İşte o yüzden Recep ayında oruç tuttuğun takdirde, onun hürmetine sizin de günah ve kötülüklerinizden bir eser kalmaz.”

Recep ayı çıktıktan sonra Allah’ın huzuruna varır. Allah, ona sorar: “Ey benim ayım, Kullarım seni sevdiler mi? Sana tazim ettiler mi?” Recep ayı susar, konuşmaz. Allah tekrar tekrar sorar. O zaman Recep ayı der ki: “Ayıpları örten sensin Allah’ım. Kullarına da başkasının ayıplarını örtmelerini de emreden sensin. Resulün (SAV) bana sağır ay adını verdi. Ben kullarının taatını işittim, masiyetlerini, günahlarını duymadım.”  Bunun için Recep ayına SAĞIR AY adı verilmiştir. Allah şöyle buyurur: “Sen, benim ayımsın, günahları işitmezsin. Kullarımı mademki günahları ve isyanlarıyla kabul ettin, senin kabul ettiğin gibi ben de senin hürmetine onları mağfiret ettim. Günahlarına bir kere olsun nedamet etmek şartıyla, sende günah ve masiyet işleseler bile, bir kere nedamet edecek olurlarsa, onları mağfiret edeceğim.”

O halde, gelin bu geceyi değerlendirelim. İbadet ve tatta bulunalım. Geçmişteki günahlarımızı gözlerimizin önüne getirerek nedamet duyalım, tövbe ve istiğfar ederek Allah’tan af ve mağfiret temennisinde bulunalım. Bilelim ki bu geceyi ihya edenler, Recep ayının fazilet ve bereketine inananlar, Allah’ın rahmet ve mağfiretine nail olurlar. Bu ayda bol bol oruç tutalım.

Enes b. Malik (RA)’ın rivayet ettiği bir hadiste Hz Peygamber (SAV) şöyle buyuruyor:

“Dikkat et, Recep ayının ilk Cuma gecesinde uyanık ol. O geceyi (Regaib gecesini) gafletle geçirme. Çünkü melekler o geceye Regaib Gecesi adını koymuşlardır. Zira o gecenin üçte biri geçtiğinde yer ve gök melekleri Kâbe-i Muazzama ve havalisinde toplanırlar. Allah, meleklerin bu toplantısı üzerine, meleklere şöyle sorar: “Ey meleklerim, ne istiyor sunuz?” Melekler şöyle cevap verirler: “Ey rabbimiz, senden isteğimiz ve temennimiz, Recep’in oruçlularının günahlarını bağışlamandır.” Bunun üzerine Allah şöyle buyurur: “Recep’in oruçlularını (Yani Recep ayında oruç tutanları) affettim.”

Hz Peygamber (SAV), şöyle buyuruyor: “Mi’rac gecesi cennette bir nehir gördüm. Suyu baldan tatlı, soğukluğu kardan ziyade soğuk, kokusu ise miskten daha güzeldi. Cebrail (AS)’a sordum: “Bu nehirden kimler içer?” Cebrail (AS) cevap verdi: “Bu nehrin adı Recep’tir. Senin ümmetinden bir kimse, Recep ayında oruç tutsa, size salât-ü selam okusa, Allah bu nehirden o kula bu sudan ikram edecektir.”

Hz Peygamber (SAV), bir hadislerinde şöyle buyuruyor:

“Beş gece vardır ki, onlarda yapılan dualar kabul olunur: Recep’in ilk gecesi, Şaban ayının yarısı gecesi (Berat gecesi), Cuma gecesi ve bayram geceleri (Ramazan ve Kurban bayramı geceleri)

Duaların makbul olacağı geceler arasında Recep ayının ilk gecesiyle Cuma gecelerinin bulunması, bu gecelerin ihyasına bir işaret sayılmış ve ümmet tarafından bu gecelerin fazla ibadetle geçirilmesi iyi karşılanmıştır. Regaib gecesinde duaların kabul edileceği Cuma gecesi yer almaktadır.

Ashab-ı Kiram’dan Sevban (RA) rivayet ediyor: “Hz Peygamber (SAV) ile beraber gidiyorduk. Yolumuz bir kabristana uğradı. Hz Peygamber (SAV), kabristanın önünde durup ağlamaya başladı. Gözlerinde dökülen yaşlar göğsünü ıslatıyordu. Yanına yaklaşıp sordum: “Ya Rasülallah! Anam, babam ve nefsim sana feda olsun. Niçin ağlıyorsunuz? Vahiy mi nazil oldu?” Hz Peygamber (SAV) şöyle buyurdular: “Ya Sevban, burada yatanlar kabir azabına duçar olmuşlar, onların bu feci hallerine ağlıyorum. Eğer bunlar Recep ayının günlerinden bir gün oruçlu olup gecesinde Allah’a ibadet etmiş olsalardı, bu azabı görmezlerdi.”

Hz Ebu Bekir (RA) şöyle buyuruyor: “Recep ayının ilk Cuma gecesi -ki, Regaib gecesi diyoruz- sabaha karşı sülüsünde sema ve yer melekleri Kâbe’de toplanıp Allah’a niyaz ederler. Allah, onlara sorar: “Ey meleklerim, benden isteyin isteyeceğinizi.” Melekler şöyle derler: “Ey rabbimiz, senden dileğimiz şudur: Recep ayının hürmetine oruç tutan Ümmet-i Muhammed’i affetmendir.” Bunun üzerine Allah şöyle buyurur: “Muhakkak ki onları affettim, cennet ve cemalimle onları şad eyledim.”

Recep ayının ilk Cuma gecesi Regaib gecesidir ki, Hz Âmine validemizin, Peygamberimiz (SAV)’e hamile olduğunu anladığı gecedir. Fazilet ışıklarının tamamen söndüğü, bütün dünyanın ilimsizlik, adaletsizlik ve içtimaî ahlaksızlık dalgaları içinde ıstırap hayatı sürdüğü cahiliye devrinde hakikat ve saadet sabahı bekleyen gözlere ilahi imdat baharının nurunu saklayan bu gece insanlık âlemi için feyiz, bereket, hayır ve fazilet, rahmet ve hayat gecesidir. İnsanlığın bu felaketten kurtuluşuna müteveccih ezeli irade-i ilahiyenin fiilen zuhuru bu geceden başlamıştı. Kâinata rahmet olarak gönderilecek olan Hz Muhammed (SAV)’in gelişi müjdesi verilmişti. Bu nuranî gece, veladet güneşinin açacağı sabahın saadet mukaddimesi, rahmet başlangıcı idi.

Dünyayı şereflendirmesi, insanlığın kurtuluşu açısından büyük önem arz eden Hz Peygamber (SAV)’in, tecelli-i ef’ale mazhar olup, nur-u ef’ale müstağrak olduğu bir gecedir.

Allah, yarattığı insanlara, insanlar arasından seçtiği peygamberler göndermiştir. İlahi kanunlarını onlar vasıtasıyla bildirmiştir. Hz Muhammed (SAV) de peygamberlerin sonuncusudur. Allah, Hz Peygamber (SAV)’i kıyamete kadar gelecek bütün insanlara peygamber olarak göndermiştir. İnsanlık için seçtiği, yürürlüğe koyduğu son kanunları, emir ve yasakları ihtiva eden Kur’an-ı Kerim’i, Hz Peygamber (SAV)’e indirmiş, Hz Peygamber (SAV)’le insanlığa tebliğ ettirmiştir. Allah, Hz Peygamber (SAV)’İn gönderiliş hikmetini Kur’an’da şöyle beyan eder:

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيراً وَنَذِيراً وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ:

“Biz seni bütün insanlara ancak müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderdik; fakat insanların çoğu bunu bilmezler.”  (SEBE SURESİ – 28. AYET)

Hz Peygamber (SAV)’i hayatımızın her safhasında, bütün yaşayışımızda örnek edinmemiz, O’nun nurlu yolundan ayrılmamamız gerekiyor. Hz Peygamber (SAV), bütün müspet vasıfları ve insanî kıymetleri şahsında toplamış, tebliğ ettiği İslam nizamını engin bir ruh, kükreyen bir azim, tükenmez bir feragat, bitmeyen bir mücadele içerisinde yaşayarak insanlığın her sınıfına ışık saçmış, fiilen en güzel örnek olmuş bir önderdir. Onu rabbimiz seçmiş ve yetiştirmiştir. Bu hususu Hz Peygamber (SAV) şöyle dile getirmektedir:

“Beni rabbim terbiye etti ve terbiyemi güzel yaptı.”

Peygamberimiz (SAV)’in her günkü yaşayışı, Kur’an’ın taliminin canlı bir levhası idi. Kur’an’ın bütün emirleri, O’nun mübarek şahsında tecelli ediyordu. Hz Peygamber (SAV), yaşayışıyla İslam dinini tebliğ ve tefsir etti. Böylece bütün insanlık için izinden gidilecek büyük bir önder oldu. Bu konuda Kur’an şöyle buyurur:

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً:

“Andolsun ki, Resulullah, sizin için, Allah’a ve ahiret gününe kavuşmayı umanlar ve Allah’ı çok zikredenler için güzel bir örnektir.”  (AHZAB SURESİ – 21. AYET)

İşte bizler, ferdî ve ailevî hayatımızda, içtimaî münasebetlerimizde Rabbimizin seçtiği bu şanlı Peygamber (SAV)’in önderliğinde yaşamakla mükellefiz. Mümin olarak yaşamak, Müslüman olarak can vermek isteyen her ferdin seveceği, izinden gideceği yegâne hayat önderi Hz Muhammed (SAV)’dir. O’na iman bunu gerektirir. Hz Peygamber (SAV) şöyle buyuruyor:

“Sizden birinize ben, ana-babasından, (aile ve) çocuklarından ve diğer bütün insanlardan daha sevgili olmadıkça, o kişi bana (ve tebliğ ettiğim İslam dinine) tam anlamıyla iman etmiş olmaz.”

Peygamber sevgisi özde olmalı, sözde değil… Özde olursa kişiye fayda verir, sözde olursa fayda vermez. Bu hususta şöyle olay anlatılır:

Adamın biri Hz Peygamber (SAV)’i rüyasında görmek ister. Bunun için de bir âlimden bilgi alır. Âlim der ki: “Yatmadan önce abdest al, iki rekât namaz kıl, Allah’a, Hz Peygamber (SAV)’i rüyanda sana göstermesi için dua et ve bu niyetle uyu. İnşallah görürsün.” Adam, âlimden aldığı talimat üzerine abdest alır, namaz kılar, duasını yapar ve uyar. Ama rüyasında Hz Peygamber (SAV)’i göremez. Neden göremediğini ertesi gün âlime sorar. Âlim, bunun sevgisinin özde değil, sözde olduğunu anlatmak için ona şöyle der: “Bu akşam balık al, kızart ve tuzunu bol koy. Yatmadan önce ye ve uyu. Rüyanda ne gördüğünü yarın gel ve bana anlat.” Adam, âlimin dediğini aynen yapar. Tuzlu balık yer ve uyur. Rüyasında çaylar, dereler, çeşmeler, denizler, soğuk pınarlar görür. Ertesi gün gelir ve âlime rüyasında gördüklerini anlatır. Âlim dinledikten sonra şöyle der: “Tuzlu balığı yedin, ciğerin yandı, gece susuzluğundan dolayı çaylar, çeşmeler, pınarlar, ırmaklar ve denizler gördün. Eğer Hz Peygamber (SAV)’in aşkıyla yansaydın, şüphesiz Hz Peygamber (SAV)’i de rüyanda görürdün. Peygamber sevgisini sözden öze indir.” Bunun üzerine adam neden Hz Peygamber (SAV)’i rüyasında göremediğini anlamış olur.

Mümin, samimiyetle, ihlâsla ve gerçek aşkla Peygamberi (SAV)’i sevecek, sevgisini sünnetini yapmakla, izinde yürümekle ispatlayacaktır. İyi bilelim ki, saadetin bahar rüzgârları, O’nun fazilet ufuklarından gelir. O (SAV), rahmet kitabının parlak dibacesi, ebedî saadetin sonu görünmez hatimesidir. O (SAV), bir kudret haritasıdır ki, bütün hakikat şehirleri onda yıldızlaşır, emel ülkeleri onda açılır. Hilkat esrarı onda gizlenmiştir. O (SAV),  cihana sevilmek için gelen ve âşık gönülleri cemalinin güzelliğinin ışığında pervaneleştiren, temiz kalpleri ruhanî hükmüne bağlayan emsalsiz bir kıymettir. O (SAV)’in itaatine giren, sünnetine tâbi olan, O (SAV)’in faziletine gönül veren bahtiyarlar, Allah’ın nimetlerine nail olan Peygamberlerin, sadıkların, şehitlerin ve Salihlerin kafilesine katılan ilahi yolculardır. Bu konuda Allah şöyle buyuruyor:

وَمَن يُطِعِ اللّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلَـئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاء وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَـئِكَ رَفِيقاً :

“Kim Allah’a ve Resul’e itaat ederse işte onlar, Allah’ın kendilerine lütuflarda bulunduğu peygamberler, sıddîkler, şehitler ve salih kişilerle beraberdir. Bunlar ne güzel arkadaştır!”  (NİSA SURESİ – 69. AYET)

Hz Enes (RA) şöyle anlatıyor: “Bir adam gelip Hz Peygamber (SAV)’e sordu: “Ya Rasülallah! Kıyamet ne zaman kopacak?” Hz Peygamber (SAV), cevaben şöyle buyurdu: “Kıyamete ne hazırladın?” Adam cevap verdi: “Ya Rasülallah! Ben, farzlardan başka çokça namaz kılmadım, nafile oruç tutmadım, bolca sadaka vermedim. Lakin Allah’ı ve Resulü (SAV)’i çok severim.”  Hz Peygamber (SAV) şöyle buyurdu: “Sen, sevdiklerinle berabersin.” Ashap dediler ki: “Ya Rasülallah! Biz de böyle miyiz?”  Hz Peygamber (SAV): “Evet.” Buyurunca, o gün hepimiz pek muazzam bir şekilde ferahlamıştık.”

Bir âşık der ki: “Ya Rasülallah! Kudretim yok ki yanında bir çadır kurup komşu olayım. Param yok ki mahallenden bir ev satın alayım. Ben kulağı ve gözü şunun için isterim: Kulağımla sesini dinleyeyim, gözümle mübarek yüzünü göreyim.”

Hz Aişe (RA) validemiz anlatıyor: “Bir gece Hz Peygamber (SAV) bende idi. Halinde bir başkalık vardı. Yatağa girdikten sonra şöyle buyurdu: “Ey Aişe, kendi arzunun yerine gelmesini mi istersin, yoksa benim Rabbime ibadetimi mi istersin?” Ben de cevaben: “Ya Rasülallah, senin Rabbine ibadetini tercih ederim.” Bunun üzerine Hz Peygamber (SAV) kalktılar, çabucak abdest aldılar, uzun müddet kıyamda, rükûda ve secdede kalarak iki rekât namaz kıldılar. Bu müddet zarfında, Allah korkusundan ve Ümmetine olan şefkat ve merhametinden dolayı mütemadiyen ağladılar ve gözyaşları inci gibi damlıyordu. Namazdan sonra seccade üzerinde oturdular ve seher vaktine kadar gözyaşları devam etti. Hz Bilal (RA) ezanı okuyup Hz Peygamber (SAV)’in yanına gelerek bu hali görünce şöyle dedi: “Ya Rasülallah! Siz de mi ağlıyorsunuz? Hâlbuki Allah, sizin geçmiş ve gelecek neyiniz varsa hepsini affetti.” Bunun üzerine Hz Peygamber (SAV) şöyle buyurdular: “Ya Bilal, Rabbime çok şükreden bir kul olmayayım mı?”

Hz Peygamber (SAV) genellikle bizim için, ümmeti için ağlamıştır. Bizim dünya ve ahiret saadetine nail olmamız, Allah’ın azabından emin bulunmamız, cehennem ateşinde yanmamamız için ömür boyu gözyaşı dökmüştür. O (SAV)’in ağlamasına rıza göstermeyen Allah, Hz Peygamber (SAV)’e ümmeti hakkında yapacağı duayı kabul edeceğine, şefaatini kabul edeceğine, ahirette ümmetini kendisine bağışlayacağına dair çeşitli vesilelerle teminatlar vermiştir. Bu konuda Allah şöyle buyuruyor:

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى:

“Pek yakında Rabbin sana verecek de hoşnut olacaksın.”  (DUHA SURESİ – 5. AYET)

Bu ilahi müjde karşısında Hz Peygamber (SAV) şöyle buyurdu: “Ümmetimden bir kişi dahi azapta iken razı olmam.”

Şu halde; Hz Peygamber (SAV)’i sevelim, üzerine çok salât-ü selam okuyalım. Sünnetine tâbi olalım. Nurlu yolundan asla ayrılmayalım ki, O (SAV) de ahirette bizi azaptan kurtarıncaya kadar razı olmasın. O (SAV)’i razı kılmak için de Allah bizleri bağışlasın.


Etiketler :   , , , , , ,

Bu Yazı Toplam - 164 - Defa Okundu



Benzer yazılar