Peygamber Efendimizin Cömertliği

| 14 Şubat 2015 |
Peygamber Efendimizin Cömertliği


Peygamber Efendimizin Cömertliği Hakkındaki Rivayetler Nelerdir? Hazreti Muhammed (S.A.S)’in Güzel Ahlakı, Örnek Davranışları ve Cömertlik Hakkındaki Tavsiyeleri.

 

 

Peygamber Efendimizin Cömertliği Hakkındaki Rivayetler Nelerdir?  Hazreti Muhammed (S.A.S)’in Güzel Ahlakı, Örnek Davranışları ve Cömertlik Hakkındaki Tavsiyeleri. Hz. Muhammed (asv), insanların en cömerdi ve en iyilik severi idi. Ramazan’da Cebrâil (as) ile beraber bulunduğu zamanlarda her şeyini verirdi. Cebrâil (as), her Ramazan gecesi Onun (asm) yanına gelir, ona Kur’an öğretirdi.

Cebrâil (as) şöyle derdi:  “Allah’ın Râsulü, bereket getiren rüzgârlardan daha cömerttir.” (Müslim, Fezâil, 12, 2308) Malı olmayan kişide hırs değil kanaat olmalıdır. Malı olan kişide ise cimrilik değil cömertlik olmalıdır.

İKİ ALTINDAN KURTULMAK
Bilal-i Habeşi anlatır:
Allah’ın Elçisinin hesaplarını ben takip ediyordum. Bir fakir kendisinden yardım istediğinde bana emreder, eğer elimizde para yoksa birinden borçlanarak o fakirin ihtiyacını görürdük. Bu durumu bilen ve Hz. Muhammed (asv)’e de sempatisi olduğu zannedilen zengin bir putperest bir gün bana:

“Eğer borç para ihtiyacınız olursa, sağa sola gitme hepsini ben karşılayayım.” dedi. Biz de onun sözüne ve iyi niyetine güvenerek öyle yapmaya başladık. Borcumuz bir hayli kabarmıştı. Ve zengin putperest gerçek niyetini ortaya koydu. Çarşıda rastladığı bir sırada bana:

“Ey zenci!” diye bağırdı.

“Ne var?” dedim.

“Aybaşına kaç gün kaldı biliyor musun?” dedi.

“Biliyorum, az kaldı.” cevabını verince;

“Hele bir aybaşı olsun görürsün. O gün alacaklarıma karşılık seni rehin edip, yeniden köle yapacağım.” dedi.

Bu tehdit çok ağırıma gitmişti. Hemen Allah’ın Elçisi’nin yanına varıp durumu anlattım. O da üzüldü. Fakat Allah’a tevekkül etti ve derhal bir çare aramaya koyuldu.

Ben çıkıp eve gittim. Fakat o gece üzüntümden gözümü kırpmam mümkün olmadı. Sabah namazı vakti, Allah’ın Elçisi’nin beni çağırdığını söylediler. Hemen kalkıp gittim. Yüzü gülüyordu. Bana kapıda duran üzeri mal yüklü dört deveyi göstererek:

“Müjde ey Bilal!.. Bunlar az önce Fedek hükümdarından hediye geldi. Hemen satıp borçlarımızı ödeyelim.” dedi.

Derhal emrini yerine getirdim. Başta o putperest olmak üzere hiç kimseye hiçbir borcumuz kalmadıktan sonra, gelip durumu kendisine de haber verdim. Bana:

“Bir şey arttı mı?” diye sordu

“Evet, ey Allah’ın Elçisi!  İki altın kaldı!” dedim.

“Beni o iki altından da kurtar. Sen onları da ihtiyaç sahiplerine vermedikçe ben eve gitmem.” dedi.

O sırada mescidde oturuyordu. Bütün Medine’yi araştırmama rağmen ertesi gün akşama kadar o iki altını da verebileceğim gerçek ihtiyaç sahiplerini bulamadım. En sonunda Medine’ye henüz gelmiş iki yoksul yolcu için alışveriş yaparak onları da elimden çıkardım. Ve mescide gelip durumu Allah’ın Elçisine bildirdim. O da Allah’a hamd ederek, iki günlük bekleyişten sonra, nihayet kalkıp evine gitti.[1]

NE GÜZEL BİR HIRKA
Bir gün hanım Müslümanlardan biri kendi eliyle ördüğü bir hırkayı getirip O’na hediye eder. Sırtında yeni hırkasıyla arkadaşlarının arasında mescidde oturmaktadır. Arkadaşlarından biri hırkayı çok beğenir ve Hz. Muhammed (asv)’in herkesçe bilinen cömertliğinden de cesaret alarak,

“Ey Allah’ın Elçisi! Bu ne güzel bir hırka! Bana hediye eder misin?” der. Hz. Muhammed (asv) hiç sesini çıkarmadan ve tavırlarıyla da herhangi bir hoşnutsuzluk ifade etmeden, hırkayı sırtından sıyırır ve ona uzatır.[2]

DÜĞÜN YEMEĞİ
Arkadaşlarından biri evlenmektedir. Fakat adet olan düğün yemeğinde ikram edebileceği hiçbir şeyi yoktur. Durumu haber alan Hz. Muhammed (asv) evindeki unun tamamını ona hediye eder. Kendi evinde hiç yiyecek kalmaz.[3] 

SÜTÜN HEPSİ MİSAFİRİN
Uzaktan gelen bir misafir Hz. Muhammed (asv)’in evinde gecelemektedir. Akşam yemeği olarak da sadece biraz keçi sütü vardır. Misafir hepsini içer. Kendilerine hiçbir şey kalmadığı için Hz. Muhammed (asv) ailesi geceyi aç geçirirler. Şikâyet etmezler.[4] 

BUNUNLA EMROLUNDUM
Bir gün yanına fakir bir göçebe Arap gelir. Kendisine bir şeyler vermesini ister. Fakat o gün Hz. Muhammed (asv)’in mal ve para cinsinden hiçbir şeyi yoktur.

“Şu an sana verecek bir şeyim yok. İhtiyacın ne ise onu benim adıma satın al. Sonra ben o borcu öderim.” der.

Fakir sevinerek çıkar, gider. Fakat yanındaki arkadaşları kendisini bu kadar zorlamasına üzülmüşlerdir. Bir tanesi, ayağa kalkar:

“Ey Allah’ın Elçisi! Bu şahıs daha önce de iki-üç kez geldi, senden bir şeyler istedi verdin. Şimdi ise elinde hiçbir şey yok. Gücünüzün yetmediği bir sorumluluğu herhalde Allah size yüklemez!”

Duydukları kendisini hoşnutsuz etmiştir. Sonra başka bir arkadaşı da ayağa kalkıp, konuşur:

“Ey Allah’ın Elçisi! Dilediğin kadar ver! Arş’ın sahibi olan Allah beni fakir eder diye de korkma!”

Yüzünde bir tebessüm yayılır. Sözünü herkese duyurur:

“İşte ben de bununla emrolundum.”[5]

HEPSİ BİZİM OLDU
Hz. Ayşe (r.anha) anlatır: Bir gün bir koyun kesmiş ve bir bud dışında bütün eti dağıtmıştık. Allah’ın Elçisi:

“Koyunu ne yaptınız?” diye sordu. Ben, bir bud dışında hepsini dağıttığımızı söyledim.

“Ey Ayşe; demek ki bir bud dışında hepsi bizim oldu.” dedi.[6]

DEVE ZİYAFETİ
Amr oğlu Nuayman en şakacı arkadaşlarındandır. Ne var ki şakaları herkesin kaldırabileceği cinsten de değildir. Bir gün mescide namaz kılmaya giren bir göçebe Arabın devesini keser… Mescidden çıkınca devesini yerde kesilmiş olarak gören Arap ağlayıp, bağırmaya başlar. Gürültüye toplanan insanlar Hz. Muhammed (asv)’e:

“Ey Allah’ın Elçisi! Bunu yapsa yapsa Nuayman yapar.” derler. Nuayman bulunur ve suçunu itiraf eder. Kendisine “Niçin?” diye sorulduğunda ise, Hz. Muhammed (asv)’e dönerek utangaç bir tebessümle:

“Ey Allah’ın Elçisi! Siz nasıl olsa devenin bedelin ödersiniz diye düşünüp, hepimize bir ziyafet çekelim istedim.” der.[7]

BORCUNU İKİ KAT
Birisinden yüz yirmi kilo ödünç tahıl almıştır. Alacaklı sıkışınca gelip borcunu ister. Hz. Muhammed (asv) yüz yirmi kilo borcuna karşılık olarak verir. Sonra bir yüz yirmi kilo da, kendisine darda kaldığı bir zamanda borç vererek iyilik etmiş olduğu için hediye olarak verir.[8]

_______________________________________________

[1]M. Yusuf Kandehlevi, Hayat-üs Sahabe (ll), shf:333.
[2]İmam-ı Kastalani, Mevahib-i Ledüniyye, shf:348.
[3]Afzalur Rahman, Siret Ansiklopedisi (l), shf:60.
[4]Afzalur Rahman, a.g.e.(l). shf:60.
[5]İmam-ı Tirmizi, Şemâil-i Şerif, shf:353.
[6]Gerçeğe Doğru, (II). shf:16-34.
[7]Bekir Sağlam, Model İnsan, shf:76.
[8]Afzalur Rahman, a.g.e.(l), shf:4l


Etiketler :   , , , , , , , , , , , , , ,

Bu Yazı Toplam - 368 - Defa Okundu



Benzer yazılar